شاید لحظه ای زودتر تو را ببینم

من از فاصله ها گلایه ندارم

روی جلد دفترم

اسم تو را نقاشی می کنم

چند بار خودم را گول بزنم

کنار جاده به تماشا می نشینم

به سراب میروم

بنویس ............

بنویس سادگی ام چند بخش است

براي رسيدن دور نيست

گرفتن نشانی زور نیست

چقدر التماس كردم

هديه من نور نيست

گفتم باورم كن

گفتي باورت كردم

گفتم خانه ات

گفتي كه زياد دور نيست

میخواهم شمع زندگی ام باشم

من از داشتن ارزوهای گذشته حرف نخواهم زد

من از تنهایی ام به خود آمدم

میخواهم سکوتم را بشکنم

میخواهم فریاد باشم

باورم کن

میخواهم دوست خوبی برای ........... باشم

میخواهم دوست خوبی برای خودم باشم

میخواهم صبح که از خواب بیدار میشوم تنها به فکر آمدن شب نباشم

میخواهم امید را به دلم هدیه کنم

میخواهم با کمک ...........برای خودم آرزوهای زیادی طلب نمایم

باورم کن

میخواهم برای همیشه بیدار بمانم

میخواهم میلادم را جشن بگیرم با تعدا زیادی شمع

میخواهم به خودم بگویم منصور جان تولدت مبارک

با کی درد و دل کنم تا اشکهایش آرامم کند....

نیایش با من فاصله گرفته

برای رسیدن یک دعا طلب کن

صدایم کن

شبنم صبح را ببین که چگونه روی لبانم اسم تو را زمزمه میکند

برای نوشتن یک نامه چندان نیاز به تلف کردن وقت نیست

بنویس دو سه خطی از احوال خودت

تا من بخوانم و نقل بپاشم

.................با من بگو فاصله چقدر دلتنگت می کند؟

 رفته بودیم جای دور به هوای خرده نور

 چیدیم سایه و برگشتیم

 بین راه زمزمه شعری کنج لبهای کویر آب میدادیم

 روی یک سنگ نشستیم

 نردبان دستمان را تا نهایت باز میکردیم

 با غزل دعا میکردیم

 باز خورشید رفت بوی تاریکی شب نفسم سیاه شد

 چشم من بسوی فردا

 تا به دیدن دوباره پلک را بسته می دید

 شب را قاب گرفتیم باز دیروزمان امروز شد

به جوانه زدنشان شکی نیست

یادت باشد صداقت تنها هدیه ی تو بود

به آینه نگاه کن خودت نیستی

تقصیر تو نیست

این من بودم که به آیینه ایمان داشتم

 تنهایی ام را بدست تو سپردم

سایه بان دیگری شد

شاید این سزای من باشد

چون تنهایی سهم کمی از زندگی نیست

ساختیم و به دریا رسیدیم

امواج ما را در آغوش خود گرفت

یواشکی در گوشمان گفت بر گردید

به ساحل بر گشتیم

روی شن های ساحل اول اسم من و تو نقاشی کردیم

و حصارش را قلبی ساختیم

بعد خندیدیم و گفتیم ما به هم می رسیم

من ماندم و سکوت در انتظار یک تابوت سیاه

    تا ببينم لحظه اي دنياي نور

مردي از قرن شما مردي از قرن صبور

شكوه مي كرد به تماشايش نشستم

گاه خنده گاه گريه

گاه مي رقصيد گاه مي زد بر طبل كينه

من صدايش مي شنيدم او با خود زمزمه مي كرد

او مي زد خنجر به سينه

خسته از قرن يخي

خسته از اين زندگي

زندگي يعني مردن قبل از مردن

زندگي يعني رفتن قبل از بودن

من به معنايش بسي شك داشتم

زندگي يعني آزادي

زندگي يعني عاقبت خاك شدن

رفتن از قرن دروغ بي باك شدن   

به دل گفتم : چه می بینی

گفت : هیچ مپرس که سخت گرفته ام

چند قدم دور نشده بودیم به پریچه ای که زلفانش با

 عطر خاک آغشته شده بود رسیدیم

پرسیدم هرچه دلت می خواهد به مردم دنیا بگو

گفت : دل من در زیر خاکها گم شده است

 در نجاتش مرا یاری دهید

خورشید کرمان که به خواب رفت

 عروس  بمم  چه بی تاب رفت

گویند همه شب منتظر یار بود

 سجده کنان بسوی محراب رفت

دارا و سارا همه بیدار شدند 

 مادر چه کند کودک او خواب رفت

دیوار ترک خورده تو شاهد بودی

  امید دلم تشنه تر از آب رفت

پرسید زمن که « بم » ندیدی تو ؟ 

  گفتم که چرا : بسوی آفتاب رفت 

باران آمد

تو نیامدی

نگاهم آب برد

 همسايه بسيار است

آري هزاران آرزو خفته

براي ديدنت مادر هفت شب نگاهم را نمي بندم

یقین دارم که می آیی

چقدر زيباست اشكهايت

كدامين ابر چنين بارد؟

باز باران

صداي بارش باران به روي سنگ پشت بام

به فصل كودكي رفتم 

خوب يادت هست چه مي گفتي؟

تو مي گفتي مرو جانم هوا سرد است

ولي مادر خبر از سردي اينجا نداري تو