سلام  به انارهای دانه دانه ام .چهار فصلان گمنام که آموخته هایم یادبود شماست . طبعمان والاتر از آن است که به تشویقی ببازیم و به تنبیهی بشکنیم و حرمتمان زیباتر از آن است که از بد خلقی انتقاد آشکار نگردیم . بیایید به تو در توی واقعیت سری بزنیم آنجا که آدمی فدای شهرتش می گردد . به شور مزه گیمان سوگند که چیزی نمی خواهیم جز خواستن و همه چیز می خواهیم جز نخواستن که حق قانونی ماست . ما به شرجی نزدیک تریم و بندری ها نا سروده هایمان را بهتر می خوانند .  بچه ی خط استواییم و هوایمان نمی سازد با فروتنی های سرد .

گندمگونان عزیز ! به حرمت فقر وجدانمان را به چربی ها نفروشیم و با واژه های فلان استاد در فلان همایش خاطره نسازیم جز کنگره ی جهانی دردهایمان که جهان نیز گرفتار درد ماست . ما سرکش تر از آنیم که در هزار چوب قانون شعر بگنجیم باید پی ور دولا پهنای خود باشیم تا کوتاهش کنیم از رسم دانایی در بزرگداشت نادانیمان 

ما از نامعاصران چه دیدیم که از معاصران چه ببینیم ؟ آنکه چند لحظه پیش سرود دیگر معاصر ما نیست تا چه رسد که ساعت ها از عمرش گذشته باشد 

زاد روز ما امروز است و اما شعر : همان است که کارشناس نمی گوید و معاصران چاپ نمی کنند .

شعر : خودت هستی وقتی که راحت فکر می کنی

                                                           مسئول انجمن ادبی سپیده فورگ : رسول امیری

                                                مدیر وبلاگ : منصور اخگر

در کوچه ی بن بست دری می چسبد

وقتی جگر از خون کسی لبریز است

شعری به زبان مادری می چسبد

کوله بار درد من سنگین تر است

گر بکوبم شیشه ی قلبم به سنگ

رنگش از قوس و قزح رنگین تر است

دو تا مون عاشق یه دل تنگیم

زبس بوران غم بر ما تکیده

همه فکر می کنن یه تکه سنگیم

در مستند دروغ ماهر شده ایم

یک دخترشیشه ای مقوا می خورد

ما هم دلمان خوش است شاعر شده ایم

خوشمزه تر از بلال گندم هستی

خوش آب و هوا کلاس چندم هستی؟

یک بوسه ی بی کلاس مهمانم کن

ول کن نگران حرف مردم هستی؟